Ποτέ δεν ήμουν από τα άτομα που ψάχνουν εύκολο χρήμα ή δραματικές συγκινήσεις. Δούλευα πάντα πολύ, ως φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο, και το βράδυ το μόνο που ήθελα ήταν να χαλαρώσω με μια ταινία ή να διαβάσω κάτι ελαφρύ. Αλλά ο φετινός χειμώνας ήταν αφόρητα μονότονος. Έξω έβρεχε συνέχεια, η πόλη ήταν βουβή, και εγώ ένιωθα εγκλωβισμένη σε μια ρουτίνα που με έπνιγε. Δεν ήξερα ότι αυτή ακριβώς η πλήξη θα με οδηγούσε κάπου εντελώς απρόσμενα.
Ήταν Τετάρτη βράδυ, γύρω στις έντεκα. Είχα τελειώσει τα διορθώματα, είχα πιει τρία χαμομήλια και χαζεύοντας στο κινητό έπεσα πάνω σε ένα βίντεο με κάποιον που έπαιζε σε ένα online καζίνο. Δεν ξέρω γιατί το είδα μέχρι τέλους. Ίσως με τράβηξε η αμεσότητα του τύπου. Δεν έκανε τίποτα θεαματικό, απλώς μιλούσε στην κάμερα, έβαζε στοιχήματα σε μια ρουλέτα και γελούσε με την ψυχή του όταν έχανε. Αυτό με μπέρδεψε. Δεν ήταν ο κλασικός «επαγγελματίας παίκτης» που δείχνει λεφτά και υπερβολική σιγουριά. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που περνούσε καλά. Και τότε σκέφτηκα: γιατί όχι κι εγώ; Τι στο καλό, μία βδομάδα έχω να κάνω κάτι για τον εαυτό μου.
Έτσι, σχεδόν από περιέργεια, κατέβασα την εφαρμογή. Η διαδικασία ήταν πιο απλή από ό,τι φανταζόμουν. Δεν χρειάστηκαν πολλά, μόνο ένα email και ένας κωδικός. Η πρώτη μου κατάθεση ήταν μόλις δέκα ευρώ. Το θεώρησα ως το αντίτιμο ενός καφέ και ενός γλυκού που θα έπαιρνα στο κέντρο, ας πούμε ότι ήταν το «έξοδο» της εβδομάδας. Η πρώτη εντύπωση ήταν κυρίως οπτική. Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά η σελίδα vavada cazino είχε μια σχεδίαση που δεν σε πίεζε, με έντονα χρώματα που όμως δεν σε κούραζαν. Ένιωσα αμέσως άνετα. Δεν είχε αυτό το «βαριέμαι, βιάσου, ξόδεψε"" vibe.
Ξεκίνησα με κουλοχέρηδες, μικρά ποσά. Κέρδισα λίγα, έχασα λίγα. Το ενδιαφέρον δεν ήταν τα χρήματα, αλλά η συγκίνηση του να παρακολουθείς τους τροχούς να γυρίζουν και να αναρωτιέσαι «τι θα γίνει τώρα;». Είναι ένα συναίσθημα που σε βγάζει από τη μιζέρια της καθημερινότητας, έστω και για λίγα λεπτά. Μετά από μισή ώρα, είχα μόλις δύο ευρώ κέρδος. Γέλασα μόνη μου. Σκέφτηκα ότι ήταν ένας αστείος τρόπος να περάσει η ώρα, αλλά σίγουρα όχι χειρότερος από το να σερφάρω άσκοπα στα κοινωνικά δίκτυα ή να βλέπω τις ίδιες επαναλήψεις στις σειρές.
Το πραγματικό ατού, όμως, ήταν οι ζωντανές ρουλέτες. Εκεί ένιωσα κάτι σαν κοινωνική επαφή. Οι ντίλερ σε χαιρετούν με το όνομά σου, γελούν, σχολιάζουν το ύψος ενός πονταρίσματος. Είναι μαγικό το πώς μια οθόνη σε κάνει να νιώθεις ότι κάθεσαι σε πραγματικό τραπέζι. Έβαλα πέντε ευρώ στο νούμερο 17, δεν ξέρω γιατί, μου θύμισε μια παλιά μου φοιτητική διεύθυνση. Και έχασα. Αλλά έχασα χαμογελώντας. Ακούγεται παράλογο, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τόσο όμορφα σχεδιασμένη που το να χάνεις δεν σε εκνεύριζε. Ήταν σαν να συμμετέχεις σε ένα διαδραστικό παιχνίδι.
Μετά από δύο βράδια, είχα φτάσει να περιμένω πώς και πώς να κάτσω στον υπολογιστή. Όχι για να κυνηγήσω κάποιο χαμένο ποσό, μα γιατί είχε γίνει κάτι σαν το προσωπικό μου τελετουργικό χαλάρωσης. Ένας χώρος όπου δεν με ένοιαζε αν θα βγω κερδισμένη ή όχι, αλλά απολάμβανα την καθαρή, σχεδόν παιδική περιέργεια του τι θα συμβεί στο επόμετο λεπτό. Μέσα σε αυτό το διάστημα, δοκίμασα και κάποια πιο εξειδικευμένα παιχνίδια με κάρτες. Δεν είχα ιδέα από στρατηγική, αλλά το ότι δοκίμαζα κάτι καινούριο από μόνο του ήταν μια μικρή νίκη.
Θυμάμαι ένα βράδυ που είχε σκάσει ένα τηλέφωνο από μια φίλη που ήταν σε απόγνωση με τις δουλειές της. Μου έλεγε ότι βαριέται τη ζωή της. Εγώ, χωρίς να το πολυσκεφτώ, της είπα ότι εμένα η λύση ήταν αυτό το μικρό, χαζό χόμπι με την τύχη. Της εξήγησα πως όταν είσαι τόσο κλεισμένη στη ρουτίνα, ένα ελαφρύ ρίσκο σε βάζει σε εγρήγορση. Μου ζήτησε να της δείξω πώς δουλεύει. Της έστειλα το λινκ και της είπα να ξεκινήσει με ψιλά. Δεν ξέρω αν το έκανε, αλλά εμένα με έκανε καλό το να μοιράζομαι αυτή τη χαρά.
Το καλύτερο σημείο της εβδομάδας μου δεν ήταν ένα μεγάλο κέρδος. Ήταν ένα στοίχημα δύο ευρώ που έδωσε απόδοση δεκαπλάσια. Ένα μικρό πενηντάρικο δηλαδή. Η έκρηξη ενθουσιασμού που ένιωσα ήταν δυσανάλογη με το ποσό. Πήδηξα από τη θέση μου και έκανα μια βόλτα στο σπίτι. Για εκείνο το βράδυ, ήμουν ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο. Αυτό ήταν το δώρο που μου έδινε αυτή η ασχολία: την αίσθηση της θεαματικής χαράς από κάτι το ασήμαντο. Την ίδια στιγμή, κατάλαβα τη σημασία του μέτρου. Είχα ορίσει ένα αυστηρό budget, ένα μικρό ποσό την εβδομάδα. Όταν τελείωνε, σταματούσα. Αυτό μου έδινε την ελευθερία να το απολαμβάνω χωρίς άγχος.
Οι φίλοι μου με τράβηξαν στα παλιά μου λημέρια, σε ένα ωραίο εστιατόριο, για να γιορτάσουμε μια προαγωγή ενός κοινού γνωστού. Σε εκείνο το σημείο, άκουσα δύο ανθρώπους στο διπλανό τραπέζι να μιλάνε για αυτό ακριβώς το παιχνίδι, για το πώς τους είχε φτιάξει τη βραδιά. Το χαμόγελο που είχαν στα πρόσωπά τους ήταν γνήσιο. Η συζήτηση ήταν ανάλαφρη και με θετική ενέργεια. Αναγνώρισα τη λέξη vavada, καθώς ήταν ίδια με τη σελίδα που είχα αρχίσει να επισκέπτομαι, και ένιωσα μια οικειότητα, σαν να μιλούσαν για το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο.
Στο τέλος της βραδιάς, επέστρεψα σπίτι και άνοιξα το λάπτοπ. Ήθελα να κλείσω τη μέρα μου με αυτό το μικρό «μπάνιο» στην τύχη. Έβαλα ένα στοίχημα στο αγαπημένο μου χρώμα στη ρουλέτα,